Początki karate

Pierwotnym miejscem narodzin karate były prawdopodobnie Indie. Około V wieku p.n.e. istniały tam metody treningowe noszące znamiona sztuk walki. Stosowano na przykład taniec wojenny pantomimicznie naśladujący walkę pięściarzy oraz metodę hartowania dłoni przez uderzanie nimi o kamienne płyty. W tym czasie buddyjski mnich Bodhidharma przybył z Indii do Chin i osiadł w klasztorze Shaolin w prowincji Honan. Wprowadził on tam system ćwiczeń fizycznych dla mnichów, którego pierwotną funkcją miało być zapewne zachowanie zdrowia. Bodhidharma studiując techniki ataku zwierząt oraz siły natury, łączył je ze specjalnymi technikami oddychania i tworzył podstawy legendarnego systemu walki bez broni. Jej technik nauczał mieszkających w Shaolin mnichów. Po zburzeniu klasztoru przez wojska mandżurskie, wielu mnichów ruszyło drogami państw Azji nauczając przy tym sztuk walki.

 

W burzy dziejów systemy walki bez broni trafiły również na Okinawę, jedną z wysp archipelagu Ryukyu, będącą w tamtym czasie ważnym ośrodkiem pośrednictwa handlowego. Główne trasy handlowe pomiędzy Chinami, Japonią, Indiami, Indonezją, Malajami, Tajwanem i Filipinami krzyżowały się właśnie w tej okolicy. Przeważały na Okinawie wpływy chińskie nasilone zwłaszcza w okresie panowania Mingów. Dzięki przyjaźni z tym kontynentalnym kolosem na wyspie rozkwitała kultura i rzemiosło. Ekspancjonistyczne zapędy Chin nie dotknęły wyspy, a uznawszy formalne zwierzchnictwo cesarza chińskiego Okinawajczycy cieszyli się niemal zupełną autonomią. Stopniowo jednak na azjatyckim horyzoncie pojawił się drugi mocarz – Japonia. Sytuacja polityczna Okinawy stała się wówczas trudna, Mingowie u schyłku XVI wieku byli jeszcze bardzo silni a Japonia już bardzo silna. Wobec konfliktu między mocarstwami trudno było wybrać sojusznika. W 1609 roku po krótkiej kampanii japończycy zajęli Okinawę i pozostałe wyspy archipelagu. Między innymi utrzymali oni wówczas w mocy stary zakaz produkcji i handlu bronią istniejący na Okinawie od XV wieku. Jednak wobec nieposłuszeństwa i buntów posunęli ten zakaz do absurdalnych granic, tym dalej im większe budził on niezadowolenie. Nękane trudnościami społeczno-ekonomicznymi, państwo japońskie stało się miejscem wybuchów wielu powstań chłopskich, które z czasem przeniosły się również na Okinawę. Tłumiący zamieszki generał Toyotomi Hideyoshi zarządził m.in. konfiskatę broni wśród chłopstwa tzw. katanagari (polowanie na miecze) posuniętą tak dalece, że chłopom nie wolno było posiadać nawet noży. Liczne represje spowodowały powstanie organizacji, których celem było nauczenie wieśniaków metod walki bez użycia broni.

 

Na Okinawie prawdopodobnie jeszcze w XI wieku istniał oryginalny system walki będący mieszaniną chińskiego kung-fu i różnych technik z Indonezji, Malajów i krajów arabskich. Przez wyspę przetaczały się przecież całe zastępy żeglarzy z najrozmaitszych krajów Azji. Ten system walki znany do dziś powszechnie jako rzecz użyteczna w walce z piratami, różnego rodzaju rabusiami, poza uderzeniami i kopnięciami zawierał również umiejętności walki różnymi narzędziami rolniczymi i innymi przedmiotami. Dodatkowo zasymilowano tutaj oryginalną pochodząca z XV-wiecznego Tajwanu technikę pięści. Dotychczas w kung fu posługiwano się głównie uderzeniami nasadą dłoni i opuszkami palców.  Jeszcze jednym elementem były akrobatyczne kopnięcia z wyskoku pochodzące prawdopodobnie z wyspowego obszaru południowowschodniej Azji. Aż do XX wieku dokonywała się powolna asymilacja kultury okinawskiej w Japonii. Dotyczyło to również sztuk walki.

 

(foto) Ginchin Funakoshi

Spośród wielu instruktorów karate, którzy trafili na wyspy japońskie szczególną rolę odegrał Ginchin Funakoshi, twórca stylu shotokan. Był on nauczycielem, a z To-De (ówczesna nazwa karate) zetknął się za pośrednictwem kolegi ze szkolnej ławy, którego ojciec Azato był jednym z czołowych mistrzów tej sztuki walki. Z czasem Funakoshi począł nauczać karate w szkołach na Okinawie. Kiedy w latach 20-tych zorganizowano w Tokio przegląd sztuk wojennych poproszono Funakoshiego aby pojechał na nią jako przedstawiciel Okinawy. Pokazy karate w Japonii wzbudziły żywe zainteresowanie, między innym Jigoro Kano uznanego już wówczas autorytetu i twórcy judo. Tuż przed wyjazdem Funakshiego odwiedził malarz Hoan Kosugi, późniejszy ilustrator książek mistrza. Okazało się, że podczas pleneru na Okinawie zetknął się on z karate i chciałby wraz z grupą przyjaciół uczyć się tej sztuki, ale nie ma nikogo kto mógłby pełnić rolę nauczyciela. Zasadniczym motywem, dla którego Funakoshi przyjął propozycję była nadzieja na poprawę sytuacji materialnej gdyż na Okinawie żył bardzo ubogo. Pierwsze lata pracy przyniosły rozczarowanie później jednak sytuacja stopniowo się poprawiała. Efektem popularyzatorskiej działalności Funakoshiego był m.in. raport skierowany przez wizytatora szkolnego Shintaro Ogawę do rządu japońskiego, w którym podkreślał on wychowawcze i zdrowotne zalety karate. Funakoshi dał również szereg pokazów karate m.in. w Kioto, co sprawiło, że sztuka ta, obok judo, kendo i aikido, weszła w skład japońskiego systemu budo. Wkrótce nastąpiło też oficjalne wprowadzenie tej sztuki walki do programu nauczania w okinawskich szkołach.

 

W 1936 roku grupa sympatyków karate ufundowała z własnych składek pierwsze dojo. Mistrz miał wówczas 70 lat. Kilkanaście lat wcześniej opublikował dwie książki o karate, które przyniosły mu sporą popularność. Do dzikiej bojowej sztuki Funakoshi dobudował bowiem wykładnię filozoficzno – moralną oraz przystosował ją do mentalności Japończyków i japońskiej kultury. Wiele zapożyczył z judo (ceremoniał, regulamin stopni, etykietę dojo) i w ogóle z japońskiej obyczajowości. Sławna sentencja mistrza: „"Karate ni sente nashi" (karate nie jest sztuką agresji) stało się dewizą tej sztuki walki. Pod względem techniki karate Funakoshiego było bliskie twardym stylom To De, bazowało na technice obrona – kontra – atak i na ćwiczeniach formalnych zwanych kata. Wolna walka polegająca na stosowaniu inicjatywy w ataku była zabroniona zgodnie z głoszoną przez mistrza zasadą, że „nie ma pierwszego ataku w karate”. Funakoschi nie uważał aby taka umiejętność była komukolwiek do czegoś potrzebna. „Karate nie jest środkiem rozwiązywania sporów” - mawiał mistrz. Po zakończeniu wojny administracja amerykańska zabroniła kultywowania sztuk wojennych jako nośnika militarystycznej tradycji. Na liście prospekcyjnej zabrakło jednak karate ponieważ Amerykanie nie znali tej sztuki. W efekcie powstały warunki do szerokiego uprawiania karate podczas gdy inne sztuki musiały czekać na cofnięcie zakazu.

 

Historia Kyokushinu

(foto) Masutatsu OyamaTwórca stylu Kyokushinkai - Masutatsu Oyama przyszedł na świat 27 lipca 1927 roku. Jako uczeń szkoły podstawowej w Korei zaczął uczyć się chińskiego kempo. Następnie rozpoczął naukę w Szkole Lotniczej w Tokio, gdzie uczył się karate u samego mistrza Funakoshiego. W roku 1936 Masutatsu Oyama zdobył w kempo stopień mistrzowski, a jako 17-letni student uniwersytetu w Takushoku zdał egzamin na 2 dan w karate. Uzyskał również 4 dan w judo.

 

W czasie wojny jak niejeden młody Japończyk gotów był oddać życie za ojczyznę, wstąpił więc do oddziałów kamikadze. Jego ostatni lot nie doszedł jednak do skutku gdyż Japonia po ataku na Hiroshimę i Nagasaki skapitulowała. Po wojnie Oyama rozpoczął naukę na Waseda Uniwersity (odpowiednik polskiego AWF).

 

W 1947 roku w Kyoto Oyama, będąc już doświadczonym praktykiem sztuk walki, wziął udział w I Otwartych Mistrzostwach Japonii Wszechstyli i został mistrzem Japonii. Fakt ten utwierdził go w przekonaniu, że pragnie całkowicie poświęcić swoje życie karate. W 1948 roku udał się więc na górę Kiyosumi w prowincji Chiba, aby tam doprowadzić swoją technikę do perfekcji i określić swoją drogę karate. W pustelniczych warunkach doskonalił tam swoje umiejętności w sztuce karate i zen. Jako jedyne wsparcie duchowe posiadał pamiętniki wielkiego mistrza Miyamoto Musashiego, które pomogły mu przetrwać 18 miesięcy samotnego, wyczerpującego treningu.

Po powrocie z gór Oyama jako pierwszy w historii karateka zdecydował się na walkę z bykiem w Chiba, szukając w niej granic możliwości człowieka. Był przekonany, że taka walka pokaże jak dalece udoskonalił swoje psychiczne i fizyczne umiejętności. Starcie ze zwierzęciem zakończyło się zwycięstwem Oyamy. Byk został zabity poprzez jedno uderzenie pięścią między oczy.

W 1952 roku wyjechał do USA gdzie przez 11 miesięcy popularyzował karate poprzez pokazy i konfrontacje z przedstawicielami innych sztuk walki. Ponownie też stawił czoła bykom. Stał się sławny poprzez cios shuto, którym potrafi odciąć rogi byka, a New York Times napisał o nim „boska ręka”. O wielkości osobowości tego człowieka świadczy również fakt, że już za życia nazwano go "Ostatnim Samurajem". Kyoku shin (ekstremum prawdy) nazwał swoje karate kilka lat później.

W 1954 zostało otwarte pierwsze dojo Oyamy w Japonii. Sam mistrz podróżował wówczas przez południowo wschodnią Azję studiując wiele różnorodnych systemów walki, a treningi prowadzili jego pierwsi instruktorzy K. Mizushima i E. Yasuda.

W 1957 roku podczas jednej z walk pokazowych został ciężko ranny i sześć miesięcy pozostawał w szpitalu. W 1958 roku wydał książkę „What is karate”, która stała się bardzo popularna w Japonii. W Bangkoku po wyzwaniu rzuconym przez boks tajski doszło do publicznych walk uczniów Oyamy z przedstawicielami tego stylu. Japończycy wygrali dwie z trzech walk a Oyama nadał pierwsze 20 czarnych pasów. 1 października 1963 roku powstała Międzynarodowa Organizacja Karate Kyokushinkai-kan z centralnym dojo w Honbu w Tokyo. E. Sato były premier Japonii, laureat nagrody Nobla został kaicho (prezydent), a Masutatsu Oyama - kancho (dyrektor) Kyokushinkai – kan. W 1973 roku w Tokyo odbyły się pierwsze Otwarte Mistrzostwa Świata Wszechstyli, w których zwyciężył K. Sato z Tokyo.

W listopadzie 1993 roku "Ostatni Samuraj" przybył do Polski z okazji odbywającego się w Katowicach Pucharu Europy w Kyokushin Karate "Oyama Cup". W hali widowiskowo- sportowej, gdzie zawody miały miejsce, witał go jedenastotysięczny tłum. Była to jego ostatnia podróż zagraniczna.

Masutatsu Oyama zmarł 26 kwietnia 1994 roku w wieku 67 lat. Do ostatnich chwil aktywnie uczestniczył w pracach organizacji. Jako twórca nowoczesnego kierunku w karate osiągnął najwyższy możliwy stopień wtajemniczenia 10 dan. Napisał wiele publikacji na temat teorii sztuk walki. Był jednak przede wszystkim wielkim praktykiem. Potrafił pokonać byka w walce wręcz, rozbić okrągły kamień przy pomocy uderzenia dłonią shuto oraz walczył przez trzy dni pod rząd ze stoma przeciwnikami. Wyczyny te jak dotąd nie zostały powtórzone przez współczesnych karateków. Tylko nielicznym udało się przejść test stu kumite (walk) z kolejno zmieniającymi się przeciwnikami.

Masutatsu Oyama pozostawił po sobie wielkie dzieło – potężną organizację ludzi, których łączy wspólny cel: nieustanne doskonalenie się w imię poznania najwyższej prawdy.

 

 Karate Kyokushinkai w Polsce

(foto) Andrzej DrewniakZałożycielem Ogólnopolskiej Organizacji Karate Kyokushinkai w Polsce był Andrzej Drewniak. Od 12 roku życia trenował on judo a podczas studiów na AGH i AWF prowadził sekcje samoobrony, na których nauczał judo, jujitsu a następnie również wyuczonego samodzielnie z podręczników Oyamy karate kyokushinkai. W 1972 roku założył też pierwszą sekcję karate na AGH w Krakowie. W tym czasie nawiązał też kontakt z twórcą stylu Masutatsu Oyamą oraz prezydentem europejskiej organizacji shihan Loek Hollanderem, który w kwietniu 1974 roku przyjechał do Krakowa aby pomóc w rozwoju ruchu Kyokushinkai w Polsce. W dniach 22-23 maja 1974 odbyły się pierwsze mistrzostwa Polski, które rozegrano w dwóch kategoriach wagowych (w średniej zwyciężył A. Drewniak, w ciężkiej - J. Piwowarczyk). We wrześniu tego samego roku Andrzej Drewniak wyjechał do Holandii, gdzie przed europejską komisją złożył egzamin na I dan.

W 1975 roku 5-osobowa grupa Polaków wystartowała w I Otwartym Turnieju Światowym w Tokio, z którego nakręcono film pt. "Tha Strongest Karate". Niedługo potem polska telewizja wyemitowała programy o karate, które wpłynęły w znaczący sposób na jego popularyzację w kraju.

Pod koniec 1979 roku powstał Polski Związek Karate – organizacja, której celem był rozwój karate w Polsce. Ówczesny system polityczny uniemożliwiał jednak początkowo legalną działalność karate w kraju oraz ograniczał kontakty z Japonią z obawy przed szpiegostwem politycznym. Dlatego też Andrzej Drewniak musiał udać się do Japonii w tajemnicy przed władzami aby móc zostać wewnętrznym uczniem Oyamy (uchi dechi). Spędził tam wówczas 15 miesięcy, przechodząc niezwykle wyczerpujący trening fizyczny i psychiczny oraz ucząc się sztuki karate pod okiem samego mistrza. Jego bezpośrednim instruktorem był zaś obecny prezydent Światowej Organizacji Kyokushin (IKO) - Shokei Matsui. Uwieńczeniem tego okresu był 4 dan i zaszczytne prawo nazywania siebie uczniem Oyamy.

W roku 1983 powstał nowy Zarząd Polskiego Związku Karate, na którego czele stanęli Wacław Antoniak, Andrzej Drewniak, Adam Goncerz i Jerzy Puchniarski. Wtedy też PZK uzyskał pełne poparcie Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu. W roku 1993, w czasie kolejnego pobytu Drewniaka w Japonii, Masutatsu Oyama wręczył Polakowi certyfikat stwierdzający, iż posiada on wystarczające kwalifikacje, by otrzymać kolejny stopiń wtajemniczenia - 5 dan. W roku 1997 podczas XI Mistrzostw Europy zorganizowanych w Gdańsku, Prezydent IKO kancho Shokei Matsui wręczył Andrzejowi Drewniakowi certyfikat na 6 dan, a w roku 2004 podczas XVIII Mistrzostw Europy w Kategoriach Wagowych REISA (Niemcy) na 7 dan. Andrzej Drewniak był reprezentantem kierowanej przez Shokei Matsui organizacji w Polsce do 10 sierpnia 2010.

Stworzona przez Masutatsu Oyamę Międzynarodowa Organizacja Karate Kyokushin-kaikan (International Karate Organization Kyokushin-kaikan, w skrócie IKO) była do momentu jego śmierci w 1994r. największą organizacją sztuk walki na świecie. Po śmierci Masutatsu Ōyamy ogłoszono, że na mocy testamentu sukcesorem zmarłego i nowym liderem światowego kyokushin jest Akiyoshi Shokei Matsui.
Nie wszyscy uczniowie uznali sukcesora za godnego następcę Masutatsu Ōyamy, w związku z czym w latach 1994-2004 następowały kolejne rozłamy w IKO. Kolejni uczniowie Ōyamy obwoływali się jego sukcesorami i otwierali kolejne Międzynarodowe Organizacje Kyokushin-kaikan Karate uznając jednocześnie siebie za tych właściwych sukcesorów legendarnego twórcy stylu. W ten sposób powstawały kolejne IKO 2, 3, 4, 5 itd. Rozłam organizacji dotknął również polskie kluby, które przystały do różnych organizacji. Mimo tego zawodnicy różnych IKO spotykają się na wspólnych obozach treningowych i toczą walki na ogólnopolskich zawodach, a stopnie zdobywane w różnych IKO są honorowane przez wszystkie pozostałe. Można więc uznać, że polski Kyokushin tak jak i światowy ma się dobrze i nadal stoi na najwyższym poziomie.

 

(foto) Shokei MatsuiŚwiatowa Organizacja Kyokushin 

siedziba: Tokio

Prezydent: Shokei Matsui 8 dan

Sekretarz generalny: Katsuhito Gorai 6 dan

Executive Advisor: Yuzo Goda

Członkowie Komitetu: Bobby Lowe, Peter Chong, Seiji Isobe

Liczba ćwiczących: 12 milionów

 

Ciekawostki: David Beckham jedna z największych gwiazd współczesnego futbolu otrzymał czarny pas od kancho Shokei Matsui a przywódca Rosji Władimir Putin jest posiadaczem 5 dana w karate Kyokushin. Pod okiem Masutatsu Oyamy trenował też Sean Connery odtwórca głównej roli w filmach o agencie 007 Jamesie Bondzie.

 

 

Historia Przeworskiego Klubu Karate Kyokushin

 

Historia Przeworskiego Klubu Karate związana jest z osobą Dariusza Walasa, który w Przeworsku od 1986 r. próbował tą dyscypliną sportu zarazić innych. Udało mu się wówczas założyć  pierwszą sekcję karate TKKF „Czarni”. Po początkowych trudnościach znalazł pomoc u Edwarda Dzikiewicza, który pomógł zaistnieć klubowi. Oficjalnie Przeworski Klub Karate Kyokushinkai powstał w 1990 r., jako jedna z sekcji działających pod patronatem Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej. W początkowych latach działalności karate zaczęło trenować około 200 osób, w latach późniejszych liczba osób zainteresowanych trenowaniem sztuk walki malała w trakcie wkraczania do życia młodzieży technologii komputerowych. Tym bardziej cieszy fakt, iż od lat  w klubie stale, wytrwale  trenuje kilkadziesiąt osób.

Od początku swojej działalności Klub odnosił sukcesy na mistrzostwach rejonowych i ogólnopolskich. Sam Dariusz Walas, trenujący karate od 15 roku życia wielokrotnie stawał na podium choć za największy swój sukces uważa brązowy medal na Mistrzostwach Polski Seniorów w Dębicy w 1987 roku. Na podium Mistrzostw Polski stawali również obecni instruktorzy klubu: Małgorzata Badocha (brązowy medal na MP Seniorów w Grudziądzu 1996) oraz Krzysztof Dusiło (III miejsce MP Juniorów Lublin 1999). Warto również wspomnieć o innych zawodnikach, którzy odnosili znaczące zwycięstwa w barwach klubu takich jak: Robert Socha i Maciej Wrona (II miejsce Mistrzostwa Polski Juniorów), Bogdan Dzimira (III miejsce Mistrzostwa Polski Juniorów), Wojciech Surmiak (brązowy medal MP Seniorów), Tomasz Siewierski (II miejsce Mistrzostwach Polski Juniorów), Rafał Szkoda (III miejsce Mistrzostwa Polski Juniorów Młodszych 2005) czy Magdalena Kapusta (III miejsce na Mistrzostwach Polski Seniorów).

Od wielu lat zawodnicy Przeworskiego Klubu zdobywają znaczące miejsca na zawodach  rejonowych, międzynarodowych czy Mistrzostw Podkarpacia zajmując najczęściej czołowe miejsca drużynowo. W ostatnich latach zawodnikami z grup dziecięcych i młodzieżowych, którzy osiągają najwyższe wyniki w zawodach rejonowych i Mistrzostwach Podkarpacia są: Patrycja Horodecka, Karolina Barylak, Filip Hawro, Dawid Gaweł, Dawid Groch, Róża Przeszłowska, Kamil, Sebastian i Hubert Goń, Filip Kochan, Robert Krupa i Kornel Brzyski.

W 2017 roku klub był organizatorem Mistrzostw Makroregonu Południowego, na którego podium stanęło aż 17 zawodników klubu: Karol Magura, Patrycja Horodecka, Adrian Ficek, Oskar Kapitowski, Marta Gawrońska, Kewin Liszka, Filip Hawro, Michał Chomik, Karolina Barylak, Tomasz Kisiel, Adrian Wojtyna, Róża Przeszłowska, Emilia Chruściel, Szymon Mróz, Jakub Kuryło, Norbert Barszczak i Kamil Goń, zdobywając w ten sposób drugie miejsce drużynowo.

Przedstawiciele klubu zdobywają również medale na Mistrzostwach Polski czy Pucharze Polski.

Aż pięciokrotnym mistrzem Polski w kolejnych kategoriach wiekowych został do tej pory Karol Magura, który w 2011 roku brał również udział w Mistrzostwach Świata Karate Kyokushin w Tokio.  Złoto na Mistrzostwach Polski zdobyli też zawodnicy Sara Dudek i Filip Hawro, który wywalczył również  I miejsce na Pucharze Polski w 2015 roku. Na podium Mistrzostw Polski stanęli do tej pory również Oskar Kapitowski, Mateusz Ziemniak, Paulina Pawlak, Marta Gawrońska i Dawid Groch.

W maju 2009 roku na podium Mistrzostw Europy w Paryżu stanęła Agnieszka Zwolińska zajmując III miejsce w kumite.

W 2012 roku mistrzynią Europy juniorów w Serbii została Patrycja Horodecka.

W grudniu 2015 roku przeworscy karatecy po raz trzeci stanęli na podium Mistrzostw Europy. Tym razem było ich aż troje: złoto zdobył Filip Hawro, srebrny medal Paulina Pawlak a brązowy Karolina Barylak.

Jest naprawdę ogromnym sukcesem fakt, iż karatecy z małego miasta jakim jest Przeworsk potrafią, pod okiem wybitnego trenera, osiągnąć tak wysoki poziom formy i umiejętności sportowych, aby sięgać po medale na podium Europy.

Osiągnięcia zawodników klubu przyniosły też sukcesy na innym polu. W 2017 roku nasi zawodnicy i trenerzy wzięli udział w plebiscytach organizowanych przez  czasopisma regionalne.  Plebiscyt na Najpopularniejszych Sportowców wybieranych przez czytelników Życia Podkarpackiego zaowocował zwycięstwem naszego zawodnika Kornela Brzyskiego i drugim miejscem Karoliny Barylak. Plebiscyt na Sportowca Roku Powiatu Przeworskiego organizowany przez Gazetę Jarosławską przyniósł dwa duże sukcesy: pierwsze miejsce w kategorii - trener sportów indywidualnych dla sensei Małgorzaty Badochy oraz pierwsze miejsce w kategorii zawodnik sportów indywidualnych dla Filipa Hawro.

Obecnie zajęcia w klubie odbywają się w czterech grupach treningowych z podziałem na wiek i stopień zaawansowania. Poza Przeworskiem działąją też sekcje w Jarosławiu. Klub bierze udział w organizacji imprez plenerowych, obozów treningowych, przygotowuje pokazy, letnie akademie karate dla dzieci, jak również turnieje klubowe oraz zawody rejonowe o puchar burmistrza Miasta Przeworska. W latach 2013 i 2015 był też organizatorem Mistrzostw Podkarpacia Karate Kyokushin, a w 2017 roku Mistrzostw Makroregionu Południowego.

Instruktorami prowadzącym obecnie zajęcia są sensei Dariusz Walas (4 dan) szkolący zawodników i trenujący osoby dorosłe oraz sensei Małgorzata Badocha (2 dan), która od 2003 roku prowadzi grupy początkujące dziecięce i młodzieżowe.

W 2016 r. klub obchodził jubileusz 30-lecia działalności.

 Czarne pasy w klubie:

  • Dariusz Walas - 4 dan
  • Małgorzata Badocha - 2 dan
  • Krzysztof Dusiło - 2 dan
  • Karol Magura - 2 dan
  • Marcin Jędrzejczak - 1 dan
  • Oskar Kapitowski - 1 dan 
  • Rafał Szkoda - 1 dan
  • Mateusz Ziemniak - 1 dan

Tekst napisano na podstawie książek „Droga kyokushinu” Masutatsu Oyamy, „Karate” Jerzego Miłkowskiego, magazynu PZK Budo, informacji zawartych na stronie Ogólnopolskiej Organizacji Karate Kyokushinkai oraz Wikipedii.